Curling ouders: waarom het geen goed idee is om alle problemen voor je kind op te lossen

Door -
Curling ouders hebben de neiging om alle problemen op het pad van hun kind als sneeuw voor de zon te doen verdwijnen. Maar is dat wel zo'n goed idee? En wat voor volwassenen zullen je kinderen op die manier worden?

Curling ouders: wie zijn ze?

Wie af en toe eens een krant of opvoedkundig boek openslaat heeft de term ‘curling ouders’ vast al eens horen waaien. Het zijn ouders die alle hindernissen en obstakels die hun kinderen mogelijkerwijs in het leven zouden kunnen tegenkomen, zelf al van de baan proberen te vegen. Dit omdat ze hun kinderen zoveel mogelijk willen beschermen voor mogelijke pijn en teleurstelling én omdat ze hen alle kansen willen geven om te slagen in het leven.

Het was de Deense psycholoog Bent Hougaard die voor het eerst de link legde tussen dit type ouderschap en de populaire Olympische wintersport: tijdens curling wordt er immers met zware stenen een soort van bowling gespeeld op ijs. Om de baan van de zware steen te beïnvloeden, vegen de sporters met een bezem vlak voor de steen terwijl die voortglijdt. Op die manier vegen ze elke kleine oneffenheid weg, zodat de steen beter kan glijden en zonder problemen zijn einddoel behaalt. Dat ‘vlotjes bereiken van de eindmeet’ is precies wat curling ouders voor hun kinderen willen

Het leven is geen ponykamp

Dat ze door zichzelf zo in te spannen net het tegenovergestelde bereiken, is iets dat curling ouders niet in de gaten hebben. Wie z’n kinderen immers van jongs af aan van alle tegenslagen behoedt, neemt ook alle kansen voor die kinderen weg om te leren omgaan met moeilijkheden en problemen. En daar zit het volwassen leven nu eenmaal vol mee. Rollen kinderen van curling ouders vanuit hun beschermde milieu op hun 18de, 21ste – of zelfs pas op hun 31ste – dan uiteindelijk toch het échte leven in, dan zal hen dat vast overspoelen als een koude douche.

Jan Derksen, hoogleraar psychologie aan de Vrije Universiteit Brussel, spreekt op dat vlak van ‘tropische visjes die terechtkomen in een koude Noordzee’: “Overbeschermende ouders ­creëren een tropische watertemperatuur voor hun kroost. Als de kinderen in de echte samenleving terechtkomen, is het water ijskoud. Daar zijn ze niet op voorbereid en dan worden ze inderdaad ziek”, zo klinkt het in een interview met De Standaard. 

Frustratietolerantie en veerkracht

Omdat curling kinderen niet geleerd hebben om om te gaan met de tegenslagen van het leven, zullen ze er een veel lagere tolerantie voor hebben: ze weten niet wat frustratie is, hebben nooit geleerd die gevoelens te verdragen en ook niet om ermee aan de slag te gaan om er zo eventueel toch doorheen te bijten. De kans dat ze dat als volwassene wel kunnen, is dan ook klein. Doordat ze nooit tegenslag hebben mogen ervaren, beseffen deze kinderen ook niet dat ‘hindernissen’ gewoon deel van het leven zijn. Daardoor zullen ze veel moeilijkheden direct opnemen als een persoonlijk falen. Dat maakt hen veel minder weerbaar, veerkrachtig en vatbaarder voor stress en burn-out.

Waar curling kinderen ook nooit de kans toe hebben gekregen: sukkelen met moeilijke taken om die uiteindelijk – met een beetje hulp van betrokken ouders – toch tot een goed eind te brengen. Daardoor blijven ze ook in hun volwassen leven vaak een beetje hulpeloos: al te lastige taken gaan ze vaak uit de weg en ze weten niet goed van aanpakken.

De druk van de ‘perfecte baan’

Naast hun kinderen groeikansen ontnemen, veroorzaken curling ouders door hun overbezorgdheid meestal ook nog iets anders. Iets dat ze zeker niet zo hebben bedoeld, maar dat toch vaak bij al die ‘perfectie’ komt kijken. Doordat de ouders van curling kinderen ‘de weg naar succes’ bijna letterlijk zo mooi openleggen, wordt er van die kinderen vaak ook verwacht dat ze het bijzonder goed gaan doen in het leven: alle kansen waren er immers. De kinderen moesten ze enkel nog grijpen.

Iets dat gezien de afwezigheid van frustratietolerantie-tools en veerkracht wel wat moeilijker wordt. Bovendien voelen de kinderen die extra druk ‘om het te maken’ zelf ook: al van jongs af aan zijn ze getraind om alles zo goed en perfect mogelijk te doorlopen. Die druk loopt ook door in hun volwassen leven: ze moeten de perfecte relatie hebben, de beste carrière, de leukste hobby’s, de mooiste verre reizen maken en noem maar op. Lukt dat niet, dan voelen ze zich alweer gefaald in het leven. Bovendien hebben ze het gevoel op die manier hun ouders teleur te stellen, want die hebben zo hard gewerkt om hen alle kansen te geven om iets te bereiken in het leven.

Curling ouders: wat drijft hen?

Waarom curling ouders zo gedreven zijn om hun kroost van alle kwaad te behoeden? Dat heeft meestal te maken met hun eigen opvoeding of kindertijd. Vaak zijn het ouders die toen ze jong waren zelf met veel pijn of teleurstelling te maken kregen, of die door hun ouders net iets te weinig werden gehoord en gezien en daardoor alles voor zichzelf moesten oplossen.

Omdat ze de pijn van die ervaring vaak nog onvoldoende hebben verwerkt, beloven ze aan zichzelf hun kind nooit aan zo’n emoties bloot te stellen. Dat ze het hun kinderen door over te hellen naar de andere ‘overbeschermende’ kant ook best lastig zullen maken later, beseffen ze niet.

KENMERKEN VAN CURLING OUDERS:

  • Je kind in overdreven mate willen behoeden voor alle ‘gevaren’ in het leven: bijvoorbeeld niet op eigen houtje buiten laten spelen
  • Je kind voortdurend teleurstelling proberen te besparen
  • Je kind niet zelf laten oefenen met moeilijke taken die hem zouden kunnen frustreren, maar die taken altijd voor hem oplossen. Bijvoorbeeld: je kleuter sukkelt met een doosje dat hij niet open krijgt. Een betrokken ouder zal de kleuter een beetje sturen en laten proberen tot het hem uiteindelijk toch lukt, ook al komen daar wat traantjes of boze blikken bij kijken. Een curling ouder pakt het doosje uit zijn handen en doet het vlug zelf.
  • Je kind voortdurend willen controleren: bij vriendjes gaan spelen mag misschien nog net, maar alleen naar het skatepark als hun leeftijd daar rijp voor is, zit er niet in. Die ongerustheid van curling ouders kan door de moderne technologie trouwens nog gestimuleerd worden ook: niet zelden installeren dit type ouders een tracking app op hun gsm en op die van hun kinderen, zodat ze op elk moment van de dag kunnen zien waar hun kroost zich bevindt.
  • Je kind hoeft niet te helpen in het huishouden
  • Huiswerk maken hoeft vaak ook niet zelfstandig. In het ergste geval neemt de ouder de huistaak zelfs volledig op zich
  • Je kind wordt overal heen gebracht met de wagen en ook boterhammen smeren hoeft niet zelf, ook niet als je kind daar al lang oud genoeg voor is

KENMERKEN VAN CURLING KINDEREN

  • ze hebben een lage frustratietolerantie-grens: ze kunnen niet veel ongemak verdragen
  • ze beschikken daardoor over minder veerkracht om tegenslagen te verwerken
  • ze ervaren hobbels in de weg al snel als ‘zwaar’ en nemen ze persoonlijk: ze mislukken niet omdat mislukken nu eenmaal deel van het leven uitmaakt, maar omdat ze naar hun eigen gevoel dingen niet kunnen
  • ze eisen vaak veel aandacht op van de omgeving
  • ze voelen zich vaak erg emotioneel: boos, angstig of verdrietig en weten niet goed hoe ze uit deze emoties moeten komen. Ze kunnen die ook als erg opslorpend ervaren
  • ze leggen de verantwoordelijkheid voor moeilijkheden vaak bij anderen

Tips voor curling ouders om het anders aan te pakken

  1. PROBEER JE EIGEN ANGST AAN TE PAKKEN

Dat je je kind van alle teleurstelling en tegenslag wilt behoeden, heeft minder te maken met je kind, dan met het ‘innerlijke kind’ in jezelf. Het is jouw ervaring met het dragen van pijn en teleurstelling waarmee het ergens misliep. Dat wil niet zeggen dat je je kind – door het af en toe wel bloot te stellen aan de teleurstelling die nu eenmaal bij het leven hoort – hetzelfde zal laten doormaken.

Om dat in te zien, moet je eerst beseffen waar je eigen angst voor ‘hobbels in de weg’ vandaan komt, hoe je ermee omgaat en hoe je er wat losser en positiever tegenover kan gaan staan. Af en toe eens flink op je gezicht gaan, is gewoon des mensen: het betekent niet dat er iets mis is met jou. En als je op een goede manier is geleerd om ermee om te gaan, hoeft het zelfs niet zoveel pijn te doen. Of tenminste: dan blijft te pijn niet zo hangen.

2. LAAT JE KINDEREN EENS FALEN

Probeer dingen die niet lukken niet als ‘mislukken’ te zien: van fouten maken leren we. Dat we fouten mogen maken als we jong zijn, is zelfs superbelangrijk. Alleen wie af en toe tegen de lamp kan lopen, leert immers omgaan met ‘falen’ en tegenslag en wordt ook uitgedaagd om hier weer overheen te komen. Wil je je kinderen laten uitgroeien tot volwassenen die geen schrik hebben van het leven, omdat ze ook niet bang zijn om er af en toe in te mislukken, leer hen daar dan ook van jongs af aan al mee omgaan.

3. LAAT LOS, MAAR BLIJF BEGELEIDEN

De grootste uitdaging voor curling ouders is dan ook om hun kinderen wat meer los te laten: je kunt je kinderen niet behoeden voor elke tegenslag in het leven, probeer dat dus ook niet. Er zullen op het pad van je kind hoe dan ook moeilijke momenten komen. Waar hij dan veel meer aan heeft is een ouder die hem begeleidt in het proces en hem leert hoe hij die moeilijkheden aanpakt.

Merk je op dat je kind het ergens moeilijk mee zou kunnen hebben, haal het obstakel dan ook niet uit de weg, maar laat hem ertegenaan botsen. Blijf daarbij wel in de buurt en help je kind eventueel om het probleem op te lossen. Krijgt je kleuter z’n jas niet aan: doe het dan niet voor hem, maar geef aanwijzingen en start eventueel al door de rits in de ritssluiting te steken. Op die manier leert je kind niet alleen frustratie tolereren, maar bouwt hij ook nog eens een dosis zelfvertrouwen op: als ik iets maar blijf proberen, kan ik het wel.

Meer lezen over opvoeden en ouderschap:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here