Het leven van een mama: zo doet Liene van therapiepraktijk Momrise het

Door -
Het leven met kinderen, dat is prachtig, en we houden zoveel van hen, maar eerlijk: het loopt niet altijd van een leien dakje. En de vraag die we ons allemaal meer dan eens stellen: ‘Hoe doet zij het toch?’ Want al die andere mama’s hebben het altijd zo goed voor elkaar. Of toch niet helemaal? In de rubriek ‘Zo doet zij het’ vertellen mama's over hun aanpak. Vandaag: mama Liene Ketelslegers: nadat ze een parentale burn-out en postnatale depressie kreeg, richtte ze Momrise op.

EVEN VOORSTELLEN:

Liene Ketelslegers is 35. Ze is getrouwd met jeugdliefde Simon en samen hebben ze twee lieve dochtertjes: Gemma (4) en Sue (2). Na een meer dan woelige kraamperiode in volle lockdown, gooide ze het roer om en begon ze als psychologe aan de uitbouw van haar eigen therapiepraktijk voor mama’s. Met Momrise heeft ze een duidelijke missie: “Mama’s in verbinding brengen met zichzelf en anderen; om het gevoel van eenzaamheid te doorbreken en andere mama-mythes op te sporen en overboord te gooien.” Ook hier is ze openhartig over de moeilijke weg en deelt ze tips voor andere mama’s.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

“Ik had me het moederschap anders voorgesteld. Mijn grootste les in het ouderschap? Leren loslaten;”

Liene: “Wat had ik het me anders voorgesteld: een leven met (kleine) kindjes. Met een perfectionistisch hoofd vol verwachtingen vatte ik het moederschap aan en werd ik al snel geconfronteerd met de grootste les in het ouderschap: loslaten. Ik verloor me niet alleen in de praktische vragen, maar verloor ook een groot deel van mezelf. Tijdens mijn kraamperiode voelde ik me eenzaam en alleen en werd ik overspoeld door gevoelens van schaamte, schuld en falen. Korte, gebroken nachten en intensieve lange dagen putten me zowel lichamelijk als mentaal uit. Ik was nog maar een schim van mezelf; laat staan de liefdevolle mama die ik graag wilde zijn. Toen ik het werk wilde hervatten barstte de bom en belandde ik van een parentale burn-out in een postnatale depressie.

“Het was een lange weg, van vallen en opstaan. Van mezelf (her)ontdekken en uitzoeken wie ik werkelijk ben onder al die laagjes van perfectionisme, please-gedrag en mezelf wegcijferen. Een zoektocht naar wat mij oplaadt, hoe zelfzorg er voor mij uitziet; én hoe ik mezelf dit mocht toestaan. Om momentjes voor mezelf in te plannen, naar de yogales te gaan en om af te spreken met mijn vriendinnen.”

“Mijn wekker staat om 6 uur om even in mijn eentje te doen waar ik nood aan heb. Ik doe aan yoga, mediteer of heb een goed idee en kruip achter mijn computer.”

FAVORIETE KIDSPROOF GERECHT

Elke mama heeft er zo één of meer, niet? Dat ene gerecht waarmee je altijd scoort bij je kroost, of iets dat je altijd in huis of de diepvriezer hebt en snel klaar is? Wat is het jouwe?

Liene: “Als mama van twee kleine meisjes, die er een sport van maken om alles dat nog maar een klein beetje durft te lijken op groente uit hun bord te gooien, vind ik koken een enorme uitdaging. Ik hecht veel belang aan gezonde en gevarieerde voeding en ik verstop en verwerk daarom stiekem groentjes in gerechten. Zo scoor ik altijd met soep, groentepuree en pastinaakfrietjes. Ook de tussendoortjes probeer ik zo gezond mogelijk te houden: we maken samen dadelballetjes, bananenbrood en cupcakes met bijvoorbeeld appel of peer. Verder blijf ik groenten en fruit ook zonder hun vermommingen aanbieden, in de hoop dat ze af en toe toch eens willen proeven.”

Sta ik er een avond alleen voor? Dan gun ik mezelf (en de meisjes) een snel eitje of een boterham. Koken met een vermoeide kleuter aan het ene been en een huilende peuter aan het andere been, stellen mijn geduld serieus op de proef en op zulke avonden kies ik er dan ook bewust voor om mijn keuken niet vuil te maken. Zo creëren we na het eten wat extra tijd om de mat op te kruipen en samen te spelen.”

“Met kleine kindjes in huis, vergeet ik niet alleen mezelf; maar soms ook ons als koppel. Om de verbinding met elkaar niet te verliezen, proberen Simon en ik 1 keer per maand samen te gaan lunchen en plannen we een datenight.”

BESTE ONTDEKKING

Wat is je beste ontdekking sinds je kinderen hebt? Dat kan echt alles zijn. Een toffe plek waar je altijd naartoe trekt als je met hen alleen bent. Je beste aankoop ooit? Of een echte life hack? Vond je een manier om dingen te doen waardoor je veel tijd bespaart? Of misschien leerde iemand je ooit om iets wat altijd een gedoe was anders te doen, waardoor het nu vanzelf gaat?

Liene: “Ik ben een enorme fan van verbindend spelen en neem dan ook heel graag deel aan een ouder-kind-yogalesje. Mijn dochters kenden een moeilijke start. Ze huilden beiden vele uren van de dag (en nacht), de borstvoeding verliep heel moeizaam (en overtuig een mama maar eens om te stoppen) en ze kampten  beiden met allergieën waardoor ze hun eerste levensjaar verschillende keren in het ziekenhuis beland zijn.  Dat alles maakte dat ik mij als mama (door de constante zorg(en) en die oh zo pijnlijke uitputtende vermoeidheid) niet altijd even makkelijk heb kunnen hechten. Door samen een yogalesje te volgen, elkaar aan te moedigen én elkaar te helpen; groeien we op een speelse manier meer en meer naar elkaar toe. Het helpt de meisjes eveneens om contact te maken met hun lichaam, met wat zij voelen en denken; en hoe zij op een gezonde manier alle prikkels kunnen verwerken. Een echte win-win!”

“Op restaurant gaan is niet ontspannend. Daarom kiezen we vaak voor een playdate in een grote speeltuin of kinderboerderij en nemen we onze eigen picknick mee.”

EEN DOORDEWEEKSE DAG

Hoe doen jullie het? Om hoe laat staan jullie op? Hoe verloopt de ochtend? Wie vertrekt naar waar, om hoe laat, wie gaat met wie mee? Wie haalt weer op? Wie kookt? Is er een weekmenu of moeten jullie nog naar de winkel? Zijn er nog avondactiviteiten? Voor jou of de kinderen? En wanneer is het werk klaar? Zet je nog iets klaar voor morgen?

Liene: “Door mijn vermoeidheid ben ik lange tijd samen met de meisjes opgestaan, in de hoop zo wat extra slaap te kunnen sprokkelen. Ik merkte echter dat ik onmiddellijk ‘aan’ stond en als een kip zonder kop begon rond te lopen om alles rond te krijgen tijdens de drukke ochtendspits.  Nu probeer ik ’s avonds zo veel mogelijk klaar te zetten voor de volgende dag en sta ik ’s morgens rond 6 uur op. Op die manier probeer ik voor mezelf al een moment van zelfzorg in te bouwen. Als mama heb ik ondertussen geleerd dat je nooit weet hoe de dag zich verder zal ontvouwen – zeker niet tijdens een wereldwijde pandemie: snotjes of ziekte, regelen opvang, opvangen van ontladingsmomenten voor of na school, niet willen gaan slapen … de lijst van mogelijke ‘verstoorders’ is eindeloos! Als mijn wekker gaat, probeer ik in te voelen waar ik nood aan heb. Zo kan het zijn dat ik mijn mat uitrol en yoga doe, al dat niet gevolgd door een meditatie of ademhalingsoefening. Soms bruist mijn hoofd vol van ideeën voor de praktijk en kruip ik achter de computer om dit verder uit te werken. Heel soms ervaar ik de nood om al wat huishoudelijke taken uit te voeren (als het ook een drukke avondspits dreigt te worden), of blijf ik lekker nog wat liggen.”

“Rond 7 uur wordt de rest van het huis wakker en laat ik de meisjes (en mijn man) even zachtjes landen in de zetel. Ondertussen kleed ik me om en ga ik aan de slag met het ontbijt. Om 7.30 uur proberen we samen aan tafel te gaan en praten we samen over hoe de dag er zal uitzien en laten we de meisjes weten wie hen zal brengen en halen van school. Zo creëren we voorspelbaarheid en kunnen zij hun eventuele zorgen, angsten of twijfels al uiten, en gebeurt dit hopelijk met wat minder traantjes aan de schoolpoort. Na het ontbijt kleden we de meisjes aan (zo kan de pyjama met yoghurtvlekken de wasmand in) en mogen ze nog eventjes spelen. Om 8.30 uur vertrekken de meisjes en ik met de fiets naar school. Daarna rij ik door met Sue naar een van de oma’s of de crèche en begin ik te werken.”

We hebben het geluk dat de meisjes op dinsdag en woensdag opgehaald worden door de oma’s. Dat zijn dan ook de momenten waarop ik langer kan doorwerken. De overige dagen haal ik Gemma op na schooltijd en probeer ik mijn werk in te plannen tijdens de schooluren. Gemma is (hoog)sensitief en ervaart na school de nood aan ontprikkeling. Zo eten we samen een vieruurtje als ze thuiskomt en laat ik haar een filmpje kijken zodat ze even uit haar overvol hoofd kan stappen. Als zij wat heeft kunnen opladen, spelen we een spel en probeer ik tussendoor wat te babbelen over school, zodat ze eventuele spanningen kan loslaten; en verkleinen we de kans dat ze dit net voor het slapen gaan doet. Als ze volledig opgaat in haar spel, begin ik aan het avondeten en haalt Simon Sue op uit de crèche.”

“We proberen zoveel mogelijk samen te eten. Als ik de tafel afruim en aan de voorbereidingen van de volgende dag begin, speelt Simon met de meisjes. Zo kunnen zij verbinden terwijl ik rustig kan ‘doorwerken’. Rond 19 uur starten we aan het avondritueel en probeer ik Simon aan te sporen een rustig spel te kiezen, zodat iedereen de dag wat kan laten zakken. Hij trekt dan ook met de meisjes naar de badkamer. Tenslotte mogen ze nog een filmpje kiezen en gaan ze slapen. We gaan samen met hen mee en laten de meiden kiezen wie wie mag inleggen. Dan luisteren we naar de laatste woordjes van de dag en knuffelen we hen wel te rusten.”

Als de meisjes in bed liggen, proberen Simon en ik nog te kiezen voor een uurtje zelfzorg. Voor hem is dat naar de fitness gaan of even een wandeling maken. Ik probeer wat te lezen of volg online een yogales. Rond 21 uur ploffen we samen neer in de zetel en babbelen we wat bij, om nadien even tv te kijken en samen te gaan slapen. Met kleine kindjes in huis, vergeet ik niet alleen mezelf; maar soms ook ons als koppel. Om de verbinding met elkaar niet te verliezen (en te kunnen babbelen zonder onderbroken te worden of in slaap te vallen), proberen Simon en ik 1 keer per maand samen te gaan lunchen en plannen we een datenight. Dan blijven de kindjes bij een van de oma’s slapen en kunnen we de volgende ochtend samen een lange wandeling maken in het groen. Op zaterdagavond eten we rond 18 uur een beetje mee met de meisjes, om als zij slapen iets lekkers voor onszelf klaar te maken of om sushi te bestellen.”

“Ik heb het stemmetje dat aangaf dat ik ‘alleen’ moest kunnen zorgen voor mijn kinderen heel lang proberen te gehoorzamen.  Tot ik er letterlijk ziek van werd. Nu probeer ik op zulke momenten vast te houden aan mijn mama-mantra: ‘ik mag voor mezelf zorgen’.”

(WINNER) SLAAPRITUEEL

De kinderen in bed leggen… Hoewel we hen uiteraard hun moment gunnen, is het toch altijd het leukst dat deze allerlaatste stap van de dag ook gewoon vlot verloopt. Voor iedereen. Hoe doe jij het? Wat is jouw ritueel en waarom? En werkt het?

“De meisjes zijn niet de beste slapers en we hebben bijgevolg al een heel parcours afgelegd; gaande van autoritjes in het donker, ontelbare variaties van verschillende rituelen, bezoekjes aan kinderartsen, homeopaten en osteopaten… Om na heel wat trial and error te komen tot wat voor ons werkt. Zo kan het al eens zijn dat ze bij ons in bed kruipen en we samen slapen (vooral als ze ziek zijn of iets moeilijk kunnen verwerken).”

“Onze life saver van het moment is Feather the Owl van Young Living. Dat is de meest schattige verstuiver die je kunt vinden voor kinderen. Deze veelzijdige uil is een luchtbevochtiger (goed voor de droge hoestjes en het vrijmaken van de neusjes), verstuiver (denk aan kalmerende geuren als lavendel en appelsien), nachtlampje (zo kan je kindje zijn of haar lievelingskleur kiezen) én witte ruismachine (white noise helpt om ons zenuwstelsel te kalmeren en te ontspannen – om zo ook weer makkelijker de slaap te vinden). Het uiltje is een deel van ons avondritueel geworden. Zo mogen de meisjes een geurtje en een kleurtje kiezen, zetten ze het uiltje aan en weten ze dat het slaaptijd is.

momrise-parentale-burn-out
Liene met Sue en Gemma.

KINDVRIENDELIJKE HOTSPOT

Ken jij een supertoffe bar, een brunchplek of restaurant waar jij én je kinderen graag komen?

“Eerlijk is eerlijk. Op pad gaan met kleine kindjes is voor mij niet altijd even ontspannend. Het vergt heel wat voorbereiding en voelt aan als een heuse volksverhuis: ‘hebben we voldoende luiers en reservekledij mee? En de natte doekjes? Een koemelkeiwit-vrij alternatief voor Sue? Is er nog ruimte voor een middagdutje en/of zijn we op tijd terug voor het slapengaan? …’ Ook mede door corona zijn we nog niet veel met ons viertjes gaan uiteten. En als we dat al deden, moest er wel altijd iemand mee tot aan de speelhoek, vroegen ze om de minuut wanneer we naar huis gingen, en was ons eten koud nadat we de meisjes moesten helpen met hun eten, omgestoten drankjes of de traantjes omdat ze het niet lekker vonden.”

“Daarom kiezen we vaak voor een playdate in een grote speeltuin en/of kinderboerderij en nemen we onze eigen picknick mee. Niet moeten wachten, gekende kost en geen al te hoge verwachtingen van de mama en de papa (die dubbel zo hard genieten van een warme maaltijd als de kindjes na een dagje buiten ravotten extra vroeg gaan slapen).”

HELP ME PLEASE

Misschien loop je niet enkel over van de tips, maar bots je ook tegen iets aan? Wat lukt er minder goed, welke vraag heb je of naar welke tips kijk jij uit?

“Elke keer als ik mijn meisjes afzet bij de oma, komt er toch nog altijd wat schuldgevoel bij kijken. Schuldgevoel omdat ik mijn meisjes ‘achterlaat’ en schuldgevoel omdat ik mijn (schoon)ouders ‘belast’ met de kinderen. Ik weet dat dat mijn kritisch hoofd is, dat me probeert wijs te maken dat ik een slechte mama ben als ik ze weg breng. Ik heb het stemmetje dat aangaf dat ik ‘alleen’ moest kunnen zorgen voor mijn kinderen heel lang proberen te gehoorzamen, zoveel dat ik er letterlijk ziek van werd. Nu probeer ik op zulke momenten vast te houden aan mijn mama-mantra: ‘ik mag voor mezelf zorgen’. Op deze manier probeer ik hen voor te leven dat je als mama (en als vrouw) mag kiezen voor jezelf, voor zelfzorg en zelfliefde.”

“Het ouderschap is een voortdurende oefening is balanceren; en dat is oké. Ik heb geleerd dat ik voor mezelf mag zorgen, dat het oké is te vragen wat ik wil en hoe ik bepaalde zaken wil aanpakken. En voor die wijze lessen ben ik mijn meisjes enorm dankbaar.”

DEEL JIJ HIER BINNENKORT JOUW TIPS EN TRICKS?

Bezorg ons dan jouw antwoorden op bovenstaande vragen, samen met een leuke foto van jou en je kind(eren) in een mailtje aan info@libellemama.be.

NOG MEER TIPS VOOR JE LEVEN ALS MAMA?

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!