Nieuw! Maak kennis met Libelle Mama-columnist Thomas

Door -
Column Thomas
©ThomasDetombe
Thomas Detombe (34) is journalist, kersvers Libelle Mama-columnist en papa van Lucas (2,5). Eind mei verwacht hij samen met Emma (33) een tweede kindje, spannend! Wat het jonge vaderschap met hem en zijn gevoelsleven doet, schrijft hij voor jullie openhartig en onverbloemd neer.

Die onvervangbare miniversie van jezelf

Kijk, mijn zoon! Hij rolt, kruipt, springt, lacht, jammert en stuitert zich een weg door het leven. Vandaag wordt Lucas een personage in een nieuwe column over het jonge vaderschap. Zonder dat iemand hem iets vroeg, maar ik durf zo vrij te zijn. Talent voor theater heeft hij genoeg. Tijd dus dat hij ergens een rolletje krijgt.

Ik zal niet te hard roepen wat hij al allemaal kan, dat klinkt zo opschepperig. Maar stiekem dénk ik het wel. Als hij een nieuw woord aanleert, gloei ik van trots. Als hij er een goede dag op de crèche heeft opzitten, gloei ik van tevredenheid. Als hij zijn potje volpompt met vreemdsoortige bruine torentjes gloei ik van… afkeer. Tja, dat hoort er ook bij.

Kinderen krijgen is ook voor papa’s een onbeschrijfelijke, haast metafysische ervaring. Hoog tijd dat we open kaart spelen daarover. Als mama’s dat kunnen, dan wij ook.

Wat er nog allemaal bij hoort, ontdekte ik gaandeweg: met vallen en opstaan. Twee en een half jaar terug wist ik weinig. Een baby leek me een wezentje dat slaapt, eet en zich gedwee laat knuffelen als mama of papa daar zin in hebben.

Liep dat even anders.

Lucas palmde het volledige huis in. Onvermurwbaar plaatste hij zichzelf in het middelpunt van elke belangstelling. De oude koningen zijn dood, lang leve de nieuwe!

Snuffelende omaatjes

Hij ontpopte zich als sociale ijsbreker bij wandelingen door de buurt. Plots lukte het ook niet meer om incognito door een supermarkt te lopen. Mensen, omaatjes vooral, lieten hun winkelkarren in de steek en kwamen ongegeneerd snuffelen. Dat was vóór de pandemie uitbrak.

‘Hoe is het met Lucas?’, vraagt iedereen. En wil je ook weten hoe wij het stellen?, denk ik soms. Een jong kind prikkelt de nieuwsgierigheid. Bovendien kroont het mensen rondom jou tot grootouder, nonkel, tante, peter enzovoort. Dat brengt wat teweeg.

Maar bovenal geeft zo’n miniversie van jezelf je eigen leven een nieuwe dimensie. Vroeger was ondergetekende een hardnekkige zinzoeker en piekeraar. Wat moest ik in godsnaam aanvangen met m’n leven? Hoe kon ik ‘het goede’ doen? Lucas bracht rust. Zijn aanwezigheid nam mijn keuzestress en hardnekkige twijfels grotendeels weg. Jij zal voor mij zorgen, vadertje! En dat deed ik. Of probeerde ik.

Kaarten op tafel

Hoe dat loopt, zul je in deze column kunnen lezen. Kinderen krijgen is ook voor papa’s een onbeschrijfelijke, haast metafysische ervaring. Hoog tijd dat we open kaart spelen daarover. Als mama’s dat kunnen, dan wij ook. 

Ik wil jullie het verhaal vertellen van mezelf en mijn gezin. Binnenkort opnieuw een groter gezin: eind mei krijgt Lucas gezelschap van een broer of zus. Intussen weet ik dat baby’s meer doen dan alleen slapen en eten. Toch voelt het opnieuw als een sprong in het duister.

Bijna had ik het niet aangedurfd. Lucas zijn eerste levensjaar was een slopende tocht. Ik ben een hele tijd kopje onder gegaan, me afvragend of ik m’n oude leven ooit zou terugkrijgen. Helaas, het komt niet terug. Maar gelukkig krijg je er iets onvervangbaars voor in de plaats. Zo onvervangbaar dat ik vandaag zelfs niet zou wíllen terugkeren, als dat kon. Want vóór ik papa werd, was Lucas er niet.

Dat inzicht bracht me weer boven water. Ik voel me klaar voor een tweede, spannende expeditie. Iceberg, right ahead!? Misschien, we zullen zien. Ik kijk er hoe dan ook naar uit. Wie wil, mag de komende tijd met me meekijken.

Tekst: Thomas Detombe

Zeker ook lezen:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here