Waarom ik huisvrouw werd in Griekenland

Ze verklaarden ons een beetje gek. Onze goed draaiende horecazaak aan de kust verlaten om (opnieuw) even in het buitenland te gaan wonen. In 2015 werkte ik namelijk samen met mijn man acht maanden lang in Cuba. Nu met Lewis erbij is zo’n stap wel even anders. Mijn roekeloosheid heeft wat van zijn scherpe kantjes verloren, omdat Lewis zijn comfort nu prioritair is.

Ze verklaarden ons een beetje gek. Onze goed draaiende horecazaak aan de kust verlaten om (opnieuw) even in het buitenland te gaan wonen. In 2015 werkte ik namelijk samen met mijn man acht maanden lang in Cuba. Nu met Lewis erbij is zo’n stap wel even anders. Mijn roekeloosheid heeft wat van zijn scherpe kantjes verloren, omdat Lewis zijn comfort nu prioritair is.

Daarom blijven we ook gezellig in Europa deze keer, het Griekse vasteland om precies te zijn. Als we zo lang op een bestemming blijven, vind ik het belangrijk dat ik in uiterste nood het vliegtuig op kan naar ons vertrouwde ziekenhuis in België. Ook vonden de oma’s en opa’s het aangenaam om maar een paar vlieguren van ons (ik bedoel: van Lewis 😊 ) verwijderd te zijn. Zij staan dan ook in de rij om zo snel mogelijk op bezoek te komen.

Deze stap houdt ook in dat ik voltijds bij Lewis ben, terwijl mijn man uit werken gaat. Ontbreekt het mij dan aan ambitie? Helemaal niet. Ik heb wel alle respect voor dames die voluit voor hun carrière gaan en de perfecte opvang zoeken voor hun kleintje. Maar laat ik even mijn beslissing uitleggen. Jaren heb ik voor de tv-industrie gewerkt, heb lesgegeven, was journaliste en opmaakster voor een krant, co-editeerde boeken,… en vulde de vrije gaatjes op met mijn veelzijdig zelfstandig bijberoep. Ik had amper een dag verlof in de week, maar ik bruiste van energie!

My man, my lifechanger

In 2014 kwam het kantelpunt. Ik ontmoette de man van mijn leven die op dat moment in het buitenland werkte. Ik herschikte mijn agenda, nam minder opdrachten aan en reisde naar hem af zo vaak ik dat kon. Die uren samen (vaak zat er maar één vrije dag tussen mijn vluchten in) waren de mooiste en kwalitatiefste ooit. Niet veel later zei ik alle verplichtingen in België op en trok ik met hem naar Cuba, waar ik ook een job in de toeristische sector zou uitvoeren (waaaaaay out of my comfortzone). Maar ik groeide er als mens. Ik ging er trager leven en genoot nu eens echt van de kleine dingen. Dus niet gewoon een cava drinken als het werk erop zit en je klaar bent om de digibox te plunderen, maar echt urenlang op een rots zitten ’s avonds met een fles rum en een blikje cola , eindeloze gesprekken voerend over grote thema’s. Elke dag, als we dat wilden. Living the good life ten top. Eens terug in België riep het buitenland mij als nooit tevoren. Na wat korte verre reizen maakten we ook plaats voor andere dromen: een huwelijk en een kind. In 2016 kwamen ze allebei uit.

Toen runden we plots een zaak

Na die intense jaren samen wilden we niet apart uit werken gaan. Een zaak beginnen (totaal geen ervaring mee, gewoon zot veel goesting om dat eens te proberen) leek ons daarom perfect. Ik in de keuken, hij achter de bar. Ons eerste zomerseizoen doorliep ik met een bolle buik, het tweede seizoen sliep onze baby in een kamertje achterin. Een goed uitgekiende planning en hulpvaardig personeel maakte dat ik dagelijks vroeger weg kon om Lewis mee te nemen naar huis. Maar neem het van mij aan: kusthoreca is loodzwaar. Je ‘wordt geleefd’. Ik zag mijn man elke nacht het huis binnen strompelen met pijnlijke voeten en rode vermoeide ogen, nog net de energie om te douchen en zich dan in zijn bed te plooien. Ikzelf doorliep in mijn hoofd constant alle bestellingen en in de keuken deed ik elke service aan een partijtje hardlopen. Ik kon dan wel vroeger naar huis, maar Lewis zijn nachtelijk gekrijs (soms tot wel 10 keer per nacht) maakten alles slopend. Pas op, we hebben er ook veel mooie momenten meegemaakt. De eerste keer een vol terras hebben en weten dat je geslaagd bent in je opzet, mensen die lachen en vrolijk met hun vinger tegen het glas tikken voor een refill, de aanmoedigingen van ons personeel, daar krijg ik nu nog kippenvel van. Maar hoe je het ook draait of keert, het was niet het leven dat we wilden. Mijn man zag nog amper de baby en ik miste ons ‘gezin’. Als ik op mooie dagen koppels glimlachend hun buggy over de dijk zag voortduwen, brak ik altijd een beetje vanbinnen.

Welkom in Hellas

Al snel namen we de beslissing om naar het buitenland te trekken waar Lewis opnieuw onze volle aandacht zou krijgen. Veel mama’s hebben de keuze niet om te kunnen thuisblijven. Ik, dankzij mijn man zijn werk, wel. Het leven is hier ook goedkoper, dus dat scheelt. We hebben ons appartement aan zee nu plots ook kunnen upgraden naar een huis met tuin! Als je het enthousiasme in Lewis zijn ogen ziet wanneer de schuifdeur naar de tuin opent, weet je waarom je het doet. Toen ik hier de eerste dag aan het uitpakken was, kreeg ik ook zijn eerste zelf geplukte bloemetjes. Vijf glanzend gelukkige boterbloempjes. Ik wist meteen dat we het hier goed zouden hebben.

Nu zitten we hier al drie weken. De omgeving is WAUW, precies zoals je je het zou voorstellen: kronkelende wegen langs olijfgaarden, fiere cypressen, geurende struiken en enorme vergezichten. Zakynthos kan ik zien vanuit mijn kamer, daar gaan we binnenkort heen. Lewis neemt spontaan zijn emmertje en roept ja!ja!ja! als ik ‘de zee’ laat vallen. Mooi blauw ondiep water en de mooiste zandstranden (dat is mij toch zo verteld) van heel Griekenland. Archeologische sites zijn hier overal rondgestrooid. Heerlijk om langs een tempel van Apollo te lopen met mijn baby, een droom als jong latinistje. Om dan nog te zwijgen van het lekkere eten: de heerlijk op kolen geroosterde souvlaki, de sappige tomaten, de rijk smakende olijven…  Ik kijk wel uit naar de effectieve start van het zomerseizoen. Dan zullen er nog meer beachbars open zijn en wordt het wellicht gezellig druk in de charmante dorpjes. Momenteel word ik hier nogal nagekeken met mijn Belgische nummerplaat. 😊

Mijn kind, mijn ambitie

Een lange blog om maar te zeggen: ik ben blij dat ik al op mijn 28ste doorhad dat er meer is dan werk alleen. Dat ik anderen alleen maar kan gelukkig maken als ik dat ook ben. En dat ben ik als ik minstens één keer per dag de tijd heb om op mijn gat te zitten en te kijken naar onnozele dingen zoals het gras en de zon, of om mijn geconcentreerde peuter te observeren die voor het eerst met Duplo aan de slag gaat, of hoe mijn muffins rijzen in de oven, … Gewoon. Niets wordt iets. Na het vele werken is nu Lewis mijn ambitie. Griekenland 2018, je bent nu al onvergetelijk.