Het gevecht met het verzorgingskussen

verzorgingskussen
Ondertussen ontpopt Boaz zich tot een flinke peuter en is “zelf doen” zijn nieuwe motto. Zelf eten lukt al aardig, uitleggen wat hij wil kan hij zonder problemen en hij leeft zich fysiek helemaal uit. Maar bij het aankleden en verschonen moet ik hem uiteraard nog helpen. Liefst op het verzorgingskussen. En daar wringt het schoentje.

We zullen eerst en vooral even beginnen met het aanprijzen van de grote vorderingen die Boaz al gemaakt heeft. Zijn eerste babykuren leert hij stilaan af omdat hij de dingen steeds beter begrijpt. Uiteraard maakt hij soms nog wel een scène wanneer iets niet naar zijn zin is, maar met de ‘negeertactiek’ is zo’n bui al snel over. Hij slaagt er inmiddels aardig in om een klein mondje mee te praten. De zogenaamde eerste woordjes als “poe” (poes), “bu” (bus), “oo” + handjesgebaar (hoor eens), “koekie” (geen vertaling nodig) en ja helaas “bumba” zijn een feit en ook het slapengaan lukt vlotter. Ondanks de ups en downs, worden de goede periodes dus steeds leuker. Halleluja!

Het verzorgingskussen: de vijand

Maar… iedere ochtend en avond is er toch nog een dramamomentje. Dan moet Boaz op het verzorgingskussen. Voor mijn eigen gemak graag, want alleen zo kan ik hem verschonen en aan- of uitkleden. Maar dat proces eindigt meestal in een ware worstelpartij. Stilliggen op het kussen is zijn ding niet. En ondanks de gekke bekken en andere afleidingsmanoeuvres met knuffeldieren, blokjes en autootjes wringt meneer zich altijd in alle bochten om toch maar niet te moeten neerliggen. Kun je je het al voorstellen hoe ik hem moet afdrogen na een bad? Ondertussen ben ik al een pro in pampers aandoen terwijl Boaz zich in de meest ongemakkelijke houdingen draait en komen er vaak ook tranen aan te pas (bij hem dan hé). Momenteel probeer ik dan als volgt: lukt het me niet om hem kalm te krijgen op het kussen, dan zet ik hem even (een beetje boos) neer op de grond en negeer ik hem 2 minuten tot de huilbui over is. Is hij gestopt, dan plaats ik hem terug op het kussen en lukt het meestal beter (tot hij opnieuw zijn geduld verliest). Alleen is deze truc niet evident wanneer je ‘s ochtends (eigenlijk) gehaast bent.

Klinkt dit bekend in de oren? Zo ja, hoe hebben jullie dit aangepakt?