De uitdaging die zelfzorg heet

© iStock
Een tijdje geleden ben ik voor het eerst bij een psychologe geweest. "Je moet beter voor jezelf gaan zorgen. Je kan niet optimaal voor je kinderen zorgen, als je niet genoeg voor jezelf zorgt," kreeg ik te horen...

Een half uur daarvoor zat ik nerveus in de wachtkamer. Het rook er naar vanille, al deed me dat ook aan de IKEA denken, maar dan zonder Zweedse balletjes… Waarschijnlijk probeerden ze een huiselijke sfeer te creëren om mij op mijn gemak te stellen. Maar het lukte niet, want ik was zenuwachtig, heel zenuwachtig.

Stress

Twee maanden geleden zat ik huilend bij de huisarts: de stress was me duidelijk teveel geworden. Terwijl ons huis verbouwd wordt, probeer ik naast mijn werk ook mijn uiterste best te doen om voor onze pleegkinderen een volwaardige moeder te zijn. Ze krijgen eten, drinken, kleren, aandacht en een overdosis liefde, want daarmee hebben ze alles wat ze nodig hebben… dacht ik.

Maar ze missen iets dat ik ze niet kan geven: hun échte mama’s. Hoewel ze oprecht voelen als mijn eigen vlees en bloed en ik omgekeerd hetzelfde gevoel van hen krijg, hunkeren ze ook naar de bezoekjes die ze hebben met hun echte mama’s. Jammer genoeg lukt het hen vaak niet om de gemaakte afspraken na te leven. Zowel de mama van Lotte als die van Robbe hebben elk hun eigen problemen, dus ik wil zeker niet met de vinger wijzen, maar de kinderen voelen zich afgewezen en leggen bovendien vaak de schuld bij zichzelf.

Ze verwerken dit allebei op hun eigen manier. Waar Lotte vooral verdrietig is en haar aandacht extra durft op te eisen, laat Robbe vooral boosheid zien. Hij is 4 jaar en waarschijnlijk voelt het voor hem veiliger aan om boos te zijn in plaats van zijn verdriet te tonen. Dit komt vooral op school tot uiting in woedebuien.

Schuldgevoel

En ik voel me schuldig, heel schuldig. Machteloos vooral. Wat ik ook doe, de dingen die met hun ouders gebeuren heb ik gewoonweg niet in de hand en dat vind ik verschrikkelijk. Na 7 jaar alles zo goed mogelijk op te vangen en elke keer weer proberen te compenseren door hen te verwennen met van alles en nog wat, wordt het me echt teveel, mijn emmer is overgelopen! De huisarts zegt me dat ik voorlopig even thuis moet blijven en ze raadt me dus een psychologe aan…

Zelfzorg

En daar zat ik dan. Zenuwachtig aan het wachten totdat ze me ze komen halen. Eenmaal binnen ziet het er inderdaad uit als een gemiddelde IKEA woonkamer, maar we weten allebei dat ik niet kom voor een gezellige tv-avond… Ik doe mijn verhaal en na een half uur komt ze met het onvermijdelijke woord ‘zelfzorg’. Ik weet het allemaal wel hoor, maar vind het ook moeilijk om te aanvaarden. De gedachte alleen al dat ik me minder zorgen moet gaan maken om de kinderen maakt me gek! Er wordt een to-dolijstje opgesteld: ik moet elke dag naar buiten, het zonnetje in. (euh in België?!) Verder moet ik leuke dingen voor mezelf gaan doen en genoeg slapen en gezond eten. Als ik het zo zie staan klinkt het toch wel logisch, dit zou iedereen deugd doen, nietwaar?

In de periodes dat het met de kinderen goed gaat, kan ik me vrij goed aan het lijstje houden, maar ik merk dat het moeilijk wordt als er problemen op het pad van de kinderen komen. Dan betrap ik mezelf er weer op dat ik om 14u nog steeds geen fatsoenlijke maaltijd op heb en lig ik tot diep in de nacht te piekeren in bed… Toch niet zo gemakkelijk hoor, die zelfzorg! Maar is het niet normaal dat een moeder eerst wil dat het goed gaat met haar kinderen en daarna pas met zichzelf? Vast wel toch?

Veel liefs, Lindsay

Wil je meer lezen over ons hobbelig maar mooi avontuur als pleegouders? Kijk dan ook eens op luidverlangen.blog.