We blijven positief

We waren zo positief. We gingen even aan ons leven beginnen en een baby maken samen...En toen verloren we ons eerste kindje voor we goed en wel beseften dat ik zwanger was. Buitenbaarmoederlijk dan nog, met littekens en pijn en al... maar we bleven positief.

En toen bleek ik een poli-cystisch ovarium te hebben, waardoor bleek dat het moeilijk zou worden om zwanger te geraken en we zoveel meer kans hebben op buitenbaarmoederlijke zwangerschappen en miskramen, maar we bleven positief.

En toen stond het geluk toch aan onze kant en waren we na 4 maanden al weer zwanger, maar het was niet zeker of het vruchtje zich wel genesteld had en ik moest een week lang om de 2 dagen op controle om zeker te zijn, maar we bleven positief.

En toen was het toch ingenesteld en kon ons geluk niet op, maar bleek ik toxoplasmose te hebben gehad in die eerste weken en moesten we keuzes maken. Maar we bleven positief.

We beslisten dat de statistieken aan onze kant stonden (2% van 1% kans, dat wilden we wel riskeren) en lieten de vruchtwaterpunctie voor wat het was en kozen resoluut voor jou. Want we bleven positief.

En toen bleek ik zwangerschapsdiabetes te hebben, maar we bleven positief.

Want wij zouden dat hier snel oplossen door wat meer op ons eten te letten. En ik leed honger, maar het maakte niets uit. Ik moest al snel heel veel insuline spuiten, en jij zou sowieso te vroeg geboren moeten worden. Maar we bleven positief.

En toen kreeg ik weeën en moest ik plat gaan liggen, maar we bleven positief.

En toen ik heel erg uitzette, dachten we dat het wel aan het stilliggen lag, want we bleven positief.

Maar toen ik toch even een extra controle inlaste en zwangerschapsvergiftiging bleek te hebben, werd het even moeilijk. Maar toch bleven we positief.

Dus toen ze me aan 34weken en 6 dagen vertelden dat ik moest gaan bevallen, dan was het spannend, maar we bleven positief.

En na de eerste 24 uur arbeid, bleven we positief.

Na 48 uur iets minder, maar toen je er plots toch snel en op het nippertje natuurlijk uit kwam na 72 uur, bleven we ook positief.

En toen we beseften dat je nog even zonder ons op de neonatologie zou verblijven, probeerden we positief te blijven.

Ook toen ze ons vertelden dat er iets scheelde met je hartje, lachten we het weg en bleven we positief.

Toen we het telefoontje kregen dat het niet goed ging met je en dat je naar het grote ziekenhuis moest voor een operatie, toen werd het moeilijk. Heel moeilijk. Maar toch bleven we positief.

En toen het grote ziekenhuis de dringende operatie niet zo dringend leek te vinden en wij jou elke dag zagen achteruit gaan, bleven we positief.

Dit zou sowieso goed komen, het kon niet anders, toch?! Zelfs toen ik zelf ziek een paar verdiepingen hoger lag, terwijl jij op de operatietafel lag, bleven we positief.

En toen het eindelijk voorbij was, en ik genezen was en jij elke dag als bij wonder sterker werd, bleven we positief.

En toen het allemaal wat begon door te dringen wat er eigenlijk gebeurd was, stonden we zelf versteld van hoe positief we gebleven waren wanneer het zo verschrikkelijk fout had kunnen lopen…

We zochten overal een zilveren randje aan, en we bleven positief…

Dus kiezen we er nu voor om dat ook te blijven.

Je moet waarschijnlijk nog 1 of 2 maal geopereerd worden, helemaal in Leuven. Maar nu kennen we jou, houden we zoveel meer van jou. We zijn ons zoveel meer bewust van wat we kunnen verliezen, maar we proberen positief te blijven, want het heeft ons steeds een stapje verder geholpen, het heeft ons er telkens weer door geholpen…

We blijven positief.

Auteur: Melanie Clemens