Mijn verhaal: Katriens eerste dochter Liene overleed twee maanden na de geboorte

Door -
Katrien (38) maakte mee waar iedere mama voor vreest: ze moest haar dochter Liene afgeven toen ze amper twee maanden oud was. Maar toch ging ze nog voor een kindje. Een half jaar geleden beviel ze van dochter Féline. "Ik probeer nu echt het mooie van het leven te zien, ook al heb ik vaak schrik."

Katrien: “Toen ik drie jaar geleden eindelijk zwanger was, waren mijn man Kris en ik door het dolle heen. We hebben vier jaar moeten proberen voor het lukte, dus we wilden er 100% van genieten. Toen ik tien weken zwanger was – we waren op vakantie in Frankrijk – voelde ik dat er iets niet juist zat. Mijn zicht viel weg en ik kreeg flitsen voor mijn ogen. Na een uurtje ging het vanzelf over, ik besloot er verder geen aandacht meer aan te schenken.  Pas op zestien weken – toen ze mijn bloeddruk namen – kwamen ze erachter dat die gevaarlijk hoog was. Achteraf bleek ik in Frankrijk een eerste bloeddrukaanval te hebben gehad.”

overleden-dochter
Katrien met Liene.

“Toen de dokters mijn hoge bloeddruk opmerkten, werd er meteen een professor ingeschakeld. Ik mocht deelnemen aan een onderzoek, waardoor ik de kans had om ook thuis mijn bloeddruk te monitoren. De resultaten werden rechtstreeks naar het ziekenhuis gestuurd. Hoewel ik vaak in paniek belde naar het ziekenhuis omdat ik weer een erg hoge bloeddruk had, verzekerden ze mij dat het geen kwaad kon.”

“Gelukkig nam de gynaecoloog uiteindelijk toch contact met ons op, zij maakte zich wél zorgen over die hoge bloeddruk en gaf me medicatie. Dankzij haar hebben we Liene mogen leren kennen, daar ben ik van overtuigd.”

“We kregen de onwezenlijke vraag: ‘wil je dat de dokters alles doen om je dochter te redden bij haar geboorte?’ Voor ons was het een evidentie, natuurlijk wilden we dat!”

Klein vechtertje

“We zijn voor een tweede opinie naar Leuven geweest. Daar kregen we vreselijk nieuws te horen. Liene had al een wezenlijke achterstand opgebouwd, en mijn bloeddruk was zo hoog en mijn bloedvaten zo vernauwd, dat ons meisje de voeding die ze zo nodig had, amper binnenkreeg. Het verdict was erger dan we ons hadden kunnen voorstellen: ons kindje zou het waarschijnlijk niet halen. Natuurlijk was het een vreselijke mokerslag: we hadden zo lang geprobeerd om zwanger te raken, we hielden al zoveel van haar en kregen dan dat harde nieuws te verwerken. Op 24 weken kregen we de verschrikkelijke vraag of we wilden dat de dokters alles zouden doen om haar in leven te houden bij de geboorte. Voor ons was er geen twijfel mogelijk, natuurlijk wilden alles op alles zetten voor ons meisje.”

“Ik werd opgenomen in het ziekenhuis, en op 26,5 weken zagen de dokters dat ik alle voeding van ons dochtertje afnam. Liene is geboren met een spoedkeizersnede en woog amper 370 gram. Dat is zo ontzettend licht. Om een idee te geven: een pak tortilla’s van de Aldi weegt evenveel. Maar ze leefde! En na zo’n 5 à 6 uur mochten we bij haar. Hoewel we schrokken – ze was klein, geïntubeerd en had allerlei draadjes – lag ze zo knus in haar couveuse. We hadden het gevoel dat Liene veilig was en zagen het positief in. We zouden gewoon geduldig wachten tot ze groot genoeg was om naar huis te gaan. Helaas waren we te naïef daarin: omdat ze zo klein was, kreeg ze de ene tegenslag na de andere. De dokters zeiden vaak dat we in de buurt moest blijven, dat het wel eens minder goed zou kunnen aflopen. Maar Liene overwon de ene infectie na de andere. Ze is het dapperste meisje dat we ooit mochten kennen. De momenten dat we haar mochten knuffelen, waren goud waard. Alle andere uren hield ze vaak met haar handje onze vinger vast, luisterde ze met grote oogjes naar ons gebabbel en gezang. We waren zo ontzettend trots op haar.”

“Toen LIene ter wereld kwam woog ze slechts 370 gram, dat kun je vergelijken met een pakje tortilla’s van de Aldi.”

De telefoon die niemand wilt krijgen

“Het was misschien met ups en downs, maar Liene ging goed vooruit. Het was een lief, vrolijk kind en een echt vechtertje. Oh, ze was zo dapper! Ze is misschien 100 keer geprikt op een week, maar ze bleef altijd sterk. Toch ging het opeens niet goed. Op 25 december waren we bij haar in het ziekenhuis, we merkten dat ze pijn had, maar we wisten niet waarom. Haar neonatoloog was niet aanwezig op kerstdag. Toen het later op de avond beter leek te gaan met haar, gingen we naar huis. Om 22.30 uur kregen we een telefoon: we moesten snel naar het ziekenhuis komen, want het was niet goed. Liene had een hersenbloeding gekregen. Een uurtje later is ze in mijn armen gestorven. Het was hartverscheurend. Ze mocht maar twee maanden worden.”

We kwamen terecht in een enorm verdriet. Voor mij hoefde het allemaal niet meer. Mijn doel was verdwenen: ik stond ‘s morgens op,  maar vroeg me af wat het nut daarvan was. Ik voelde me zo leeg en verdrietig. Hoe kon de wereld verder draaien zonder ons dapper dochtertje?”

“We hadden veel pijn en merkten het grote taboe rond rouwen. We kregen veel pijnlijke opmerkingen. Onze vriendengroep is veranderd.”

Het taboe rond rouwen

“Naast onze eigen pijn, merkten we vooral ook dat er nog een groot taboe rust op het hele rouwproces. Zelfs mensen van wie we het niet zouden verwachten, kwamen hard uit de hoek. ‘Ze was toch maar twee maanden, en we zijn al drie maanden verder, ben je daar nu nog niet over?’, was zo’n reactie die we kregen.

“Onze vriendenkring is erg veranderd.  Er waren vrienden die ons steunden, maar er waren ook mensen die zeiden dat we opnieuw contact moesten opnemen op het moment dat alles terug beter ging met ons. Ze konden er niet mee om.”

“We kregen gelukkig veel steun van anderen. De meeste steun kregen we van Liene haar verpleegsters op de afdeling neonatologie. Wat een liefdevolle vrouwen, ze waren zo zacht voor Liene en bleven ons steunen.”

“We probeerden wel verder te leven, maar evident was het niet. De eerste vakantie als gezin was heel moeilijk. Samen met Kris en zijn twee kinderen uit een vorige relatie probeerden we er het beste van te maken. Maar ik had het heel moeilijk met het feit dat Liene er niet bij was. Ook al hadden we haar urne meegenomen, we misten haar zo. Het voelde zo oneerlijk.”

Een tweede wonder

“Na ongeveer anderhalf jaar besloten we er weer voor te gaan. Het was een bijzonder moeilijke stap: we wilden Liene niet vervangen, maar ik bleef dromen van nog een kindje. Voor Kris was de stap groter, hij had nog twee kinderen uit zijn eerste huwelijk. Maar ik was een mama zonder kind.”

“We besloten het een half jaar een kans te geven. Zou het niet lukken binnen die periode, dan zouden we het hoofdstuk afsluiten en zou ik een andere manier zoeken om weer een doel te geven aan mijn leven. We wilden het op z’n minst een kans geven. Terwijl het de eerste keer pas na vier jaar proberen lukte, hadden we nu na twee weken al prijs (lacht). Het voelde echt als een mirakel! Maar hoe blij we ook waren, de angst zat er serieus in.”

“Achteraf gezien is het jammer dat ik niet meer heb kunnen genieten van de zwangerschap. We kregen om de twee weken een echo en werden goed opgevolgd, maar ik kon niet meer zorgeloos zwanger zijn, ik leefde echt van echo naar echo. Na elke goede echo, waren we voorzichtig blij. Als er iets was, konden we altijd terecht in het ziekenhuis. Maar pas toen ik Féline in mijn handen had, kon ik het geloven. Daar was ze: gezond en wel. En dan nog denk ik vaak: ‘hoe lang gaat ze er nog mogen zijn?'”

kind-overleden
Féline en Katrien.

“Ondertussen is Féline een half jaar oud en we zijn heel erg blij met haar in ons leven. Het is zo’n bijzonder meisje! Ze is heel lief en niet onbelangrijk: we staan ‘s morgens weer op met een doel! We leven terug een beetje. Natuurlijk missen we Liene nog elke dag! Maar het is niet meer opstaan met het idee dat we uitkijken naar ons eigen einde, we kunnen terug wat moois in ons leven zien dankzij Féline. De angst om haar te verliezen is er nog, maar haar lieve aanblik geeft ons meteen weer hoop.”

MEER VERHALEN VAN OUDERS:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!