Thuiswerk en kleine kindjes: “Welkom aan mijn bureau, ook wel gekend als de eeuwig vuile keukentafel”

Door -
Ook redactrice Charlotte zit in deze coronatijden thuis aan haar laptop gekluisterd. En met een baby, kleuter en man die van de ene conference call in de andere duikt, is dat niet altijd even evident...

En we zijn vertrokken…

Het is woensdag, dag 3 van de ‘light’ lockdown van België. Met cynische dank aan het coronavirus dat ons doet thuisblijven en even wegrukt van het dagelijkse leven zoals we het kennen. Dat thuisblijven betekent in mijn geval: mijn job zo goed mogelijk van aan mijn laptop uitoefenen en uiteraard voor twee kinderen zorgen die eveneens ‘huisarrest’ hebben. De ene omdat hij moet van school, de andere wegens een snotneus, en dus niet geschikt voor de crèche.

Daarnaast heb ik ook een man, die sinds gisteren thuis werkt en wiens airpods nog niet uit zijn geweest. Voor degene die nog old school met de gsm aan hun oor bellen: dat zijn kleine oorplugs waarmee je via bluetooth kunt telefoneren. Het is een grappig zicht, wanneer ik hem zie staan in de tuin. Hij leunt tegen onze appelaar waardoor het lijkt alsof hij aan het onderhandelen is met de boom over hoeveel kilo appels die ons kan bezorgen in september.

Terwijl ik naar buiten kijk, weerklinkt dat eeuwige Hollandse tekenfilmaccent. Waarom zijn zo weinig tekenfilms in het Vlaams gedubt, vraag ik me af. Dan kon Doowraaa The Explorer gewoon Dora zijn. En dan had mijn zoon misschien niet zo’n rare mengtaal van Meetjeslands en Hollands. Maar kom, er zijn ergere problemen momenteel.

Hoe moet je zoiets in godsnaam aanpakken? Deadlines afwerken, twee kinderen vrijwaren van een epileptische aanval wegens te veel schermtijd, en het huis niet laten afbranden?

Ik zet mij terug aan mijn bureau, ook wel gekend als de nog steeds niet afgeruimde keukentafel. De havermout in de kom begint al een dusdanige hardheid te vertonen dat hij niet meer zomaar in de vaatwasser kan worden gezwierd. Dat wordt met de hand schrobben. Een beetje spijt overvalt mij. Want zoiets kleins kan er net te veel aan zijn. Zeker wanneer je zoals ik 0,0 gevoel hebt voor huishoudelijke structuur en de ontbijtkommetjes in de kast waarschijnlijk even snel uitgeput zullen geraken als het wc-papier in de Colruyt.

Hoe moet je zoiets in godsnaam aanpakken? Deadlines afwerken, twee kinderen vrijwaren van een epileptische aanval wegens te veel schermtijd, en het huis niet laten afbranden? Aan het tempo van de – al dan niet nuttige – conference calls van mijn man te zien, geeft hij zichzelf al vrijwillig een vrijstelling om de leiding te nemen in het dagelijkse huishouden.

En bij mij steekt het ook. Ik werk in de media, en elke vezel in mijn lijf heeft zin om zoveel mogelijk informatie over de coronacrisis te vergaren en in artikels te gieten. Ik lees met veel jaloezie hoe mijn kinderloze collega’s er meteen invliegen. Dit terwijl ik richting het toilet vlieg. ‘Mamaaaa, het wc-papier is op!’  En neen, ik heb dus niét gehamsterd. Toch nog naar de Colruyt dan maar?

Het Karrewiet-nieuws volgen in tijden van corona

Het ziet ernaar uit dat ik, zoals ik nu tewerk ga, verwrongen zal zitten tussen mijn kinderen en het werk. Zoals zovelen samen met mij. Ik wil voluit gaan voor een perfecte planning met de kinderen, maar ook voluit voor een perfecte planning voor het werk. Toch is het al duidelijk op dag drie: zoiets is onmogelijk. En al zeker met kleuters en baby’s.

Het hoort er dus ook bij de komende weken. Het geven en nemen en weten dat niets perfect zal zijn, maar hé, is het ooit anders? De komende tijd wordt er vooral eentje van “iets trager en iets minder”. Iets trager werken, iets minder ‘perfect’ voor de kinderen zorgen. ‘Slowing down to flatten the curve’? Kunnen we! Want ondanks mijn gebrek aan planning, structuur en mijn talent voor chaos – wat zorgt voor dagelijkse stressmomentjes – is dat eigenlijk het enige wat het moedige zorgpersoneel van ons vraagt. Blijf thuis en doe kalm. Al dan niet tussen de rommel. Een kleine moeite! Maar vraag het mij binnen twee weken nog maar eens.

Lees ook:

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here