Al gehoord van de moedermaffia?

moedermaffia
©Getty Images
Moeders die ongevraagd hun mening spuien en jou daardoor met een slecht gevoel achterlaten. De moedermaffia heeft verschillende leden, slaat vaak ongemeen hard toe, maar bedoelt het eigenlijk altijd goed.
Tekst: Lisa Gabriëls

Ontmoet de moedermaffia.

“Om lid te zijn van de moedermaffia moet je: A: een kind hebben, B: een mening hebben en C: die ongevraagd verkondigen” 

Ik had net een kind uit mij geperst, mijn borsten stonden op springen en de hormonen hadden me veranderd in een versie van mezelf die ik amper herkende. “Hoera, je bent mama geworden!”, juichte het eerste bezoek en de roze ballon herinnerde me eraan dat het een meisje was. Ik kon alleen maar naar mijn dochter in mijn armen staren. “Zie maar dat je ze niet verwent”, zei een collega-moeder me schijnbaar onschuldig in de kraamkliniek. “Als je ze blijft vasthouden, zal ze niets anders meer willen.” Oei. Ik zat er nauwelijks goed en wel op en in één klap donderde ik al van mijn kersverse moederwolk. Deed ik het niet goed? Was ik haar aan het verwennen? De vrouw in kwestie zal niet geweten hebben welke impact haar woorden op mij, een kwetsbare moeder, hadden. Maar de dagen erna vroeg ik me élke keer af of ik mijn dochter wel mocht opnemen als ze huilde. Het was mijn eerste maar zeker niet laatste kennismaking met iets wat schertsend ‘de moedermaffia’ genoemd wordt. Om lid te zijn van de moedermaffia moet je: A: een kind hebben, B: een mening hebben en C: die ongevraagd verkondigen. In de meeste gevallen wordt het ‘goedbedoelde advies’ afgesloten met de uitspraak ‘dat elke mama zelf mag kiezen hoe ze het doet, hé.’ Die ‘hé’ betekent eigenlijk dat het nummer van de sociale dienst al ingetypt staat op de telefoon en dat je beter naar haar raad zou luisteren. 

Nu is niet elk lid van de moedermaffia Don Corleone natuurlijk. Je hebt ook gewoon moeders die er bij het spuien van hun goedbedoelde raad écht van overtuigd zijn dat je kind honger heeft, ook al druipt de melk intussen uit haar oren, of die elke babygrimas met een kakapamper associëren. Misschien was dat zelfs bij hun kind zo. Daar hoef je dus niet meteen Godfather-gewijs gaan ingrijpen en paardenkoppen in hun bed verstoppen. Maar sommigen verdienen dat wel. Omdat kennis macht is: even alle leden van de moedermaffia op een rij. 

 

De ‘Alles voor mijn kind’-moeder 

Deze oermoeder beschrijft zichzelf als een aanhanger van ‘natuurlijk ouderschap’. Ze draagt haar kleine wonder dicht tegen haar hart in een draagdoek, vindt flessenvoeding des duivels en gebruikt de term ‘veilige hechting’ te pas en te onpas. Alsof ik, die mijn baby’s sneller dan het licht op hun eigen kamertje heb gelegd omdat we elkaar bleven wakker woelen aan ‘onnatuurlijk ouderschap’ zou doen of een onveilig gehecht kind zou krijgen. Als ik met rooddoorlopen ogen van de onderbroken nachten zei dat ik mijn kind liet huilen omdat het niet meer ging, kreeg ik de commentaar dat een kind communiceert via tranen en zich dus niet gehoord voelt als ik het liet huilen. De wallen onder mijn ogen zakten nog een verdieping lager van pure wanhoop. Want natuurlijk wilde ik een moeder zijn die haar kind van alles behoedde en eindeloos zacht en lief was. Maar ik bleek niet zo’n moeder. De draagdoek maakte een verfrommelde, ontevreden versie van mijn kind én van mezelf. De verse groentepap belandde zo vaak ongeproefd in de vuilnisbak dat ik overstapte op potjesvoeding en de schermpjes die in het begin – lees, de eerste weken – nog gemeden werden, zijn na twee jaar dagelijkse kost. Er schuilt geen oermoeder in mij. 

De ‘Eentje is geentje’-moeder

Een ander lid van de moedermaffia is de ervaren moeder. Deze richt haar pijlen op vrouwen die voor de eerste keer mama zijn geworden en heeft meestal al meerdere kinderen. Jij hebt het gevoel dat je nooit of te nimmer meer voor de middag gewassen door het leven zult gaan, zij lacht het allemaal weg. De woorden ‘Wacht maar tot je twee kinderen hebt’ zijn haar wapen. Want als moeder van één kind weet je blijkbaar nog niets. Mag je zelfs niet klagen, want het is er maar eentje en je hebt toch twee handen? Let wel: die ervaren moeder is vaak al even uit de luiers. Zij wéét niet meer hoe het is om elke twee uur gewekt te worden door een huilende baby en hoe je als nieuwe mama non-stop van dienst bent. De ervaren moeder doet alsof het een lachertje is. Het moederschap is geen lachertje en dat mag gerust gezegd worden. “Maar iedere moeder kiest hoe ze het zelf doet, hé.”

De ‘in mijn tijd’-moeder

De moedermaffia heeft ook oudere moeders in haar gelederen en hun plaat blijft al eens hangen op het ‘in mijn tijd deden we dat toch anders, hoor’-nummer. Ze zullen je rond het hoofd slaan met tips om je kind niet te verwennen. Zij hebben een autoritaire opvoeding genoten en jij zou die beter ook toepassen op dat huilende, hulpeloze wezentje op je schoot. Ze vermalen de helikopterouders tot pulp en prediken dat we onze kinderen verpesten door niet genoeg grenzen te stellen. De autoritaire moedermaffia is streng, houdt altijd voet bij stuk en geeft geen koekjes voor tien uur ‘s ochtends. Behalve als het om hun kleinkind gaat, natuurlijk. Bij de autoritaire moeder lijkt elke andere moeder, zelfs ik, een aanhanger van het natuurlijk ouderschap. Ik kwam ze tegen in uitspraken als ‘huilen is goed voor de longen’ en ‘een kind past zich aan de ouders aan, niet omgekeerd.’

 

De ideale moeder

De ideale moeder, dat zijn de vrouwen die naast hun kind ook nog eens zichzelf onder controle hebben. Ja, ik geloofde het ook niet, maar ze bestaan dus echt. Je kunt niets anders dan naar hen opkijken. Als je hen vertelt dat je dat moederschap verdikke moeilijk vindt, gaan hun wenkbrauwen subtiel de hoogte in. Op één of andere manier moeten zij hun haren niet met een Nopper-blokje kammen in de auto, hebben ze nooit melkvlekken op hun schouder en krijgen hun kinderen nooit een crisis in het openbaar. Of wel, maar daar blijven ze stoïcijns kalm onder. Toen ik met een huilende dreumes in de supermarkt stond, kwam een ideale moeder me helpen om mijn zoon in Maxi Cosi te helpen dragen. Het was heerlijk, het was geweldig, het was vreselijk. De ideale moeder doet geen uitspraken, maar blinkt uit in daden. Ze ziet er stralend uit, heeft zelfgemaakte cadeautjes en ik vermoed dat haar huis dag en nacht naar zelfgemaakte cake ruikt. Er zijn ook ideale moeders met een slecht karakter: die vertéllen over hoe ze genieten van knutselen met hun kinderen en welke heerlijke gezinsuitstapjes ze hebben gedaan naar de kinderboerderij.  

De ‘goed genoeg’ – moeder

Dat ben ik. Deze moeder is uitermate populair onder de term loedermoeder, ploetermoeder of sinds kort ook luizenmoeder, naar de hype op de Nederlandse tv. De loedermoeder heeft het allemaal niet onder controle en pakt daar graag mee uit. De boel de boel laten, is ons motto. En daar zijn we even fier op als de natuurlijke moeder op haar draagdoek en de autoritaire moeder op haar beleefde kinderen. Maar ook de loedermoeder geeft onzekere moeders een slecht gevoel. Omdat deze moeder kan loslaten wat de onzekere moeder nog niet kan. Eigenlijk doe je het als kersverse moeder nooit goed. Geef je borstvoeding tot een jaar dan vindt de loedermoeder dat je te veel je best doet, de natuurlijke moeder dat je best nog even kunt doorzetten. Vraag je een babysit als je baby drie maanden is dan vinden andere moeders dat toch vroeg, vraag je geen babysit dan kun je je kind niet loslaten. Je kunt het zo gek niet bedenken of er zijn tegenstrijdige meningen over. Na twee en een half jaar moederschap en twee baby’s verder heb ik één les geleerd: die andere moeders doen ook maar wat. Wat je ook doet, je doet het goed. Maar dat ga ik nu eens niet aan jullie vertellen. Deze meningmaffiosi heeft haar les wel geleerd.

Nog meer verhalen van andere mama’s

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here