Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten
Mama & papa zijn
“De diagnose kwam deels als een opluchting, eindelijk werd ik gehoord en wist ik waarom ik niet zwanger werd”

Hoewel Febe altijd pijnlijke maandstonden had, stelde ze zich niet veel vragen. Pas toen zwanger worden moeilijk leek te lukken, dacht ze aan endometriose. Het heeft haar veel moeite gekost om de dokters te overtuigen. Nu probeert ze zwanger te worden via IVF.

“Al vanaf het prille begin van mijn menstruatie – ik was een jaar of vijftien – ging die gepaard met helse pijnen. Omdat ik vaak niet wist waar te kruipen en zelfs het gevoel had dat ik zou flauwvallen, ging ik naar de dokter. Ik kreeg de anticonceptiepil voorgeschreven. Zelfs toen ik enkele jaren later nog eens terugging omdat ik opeens last had van tussentijdse bloedingen, werd er geen onderzoek gedaan. Ik kreeg een andere pil en dat was dat.

Iedere stopweek had ik pijn: ik ontdekte welke medicatie het leefbaar maakte, maar had nog momenten dat ik het liefst van alles met een kersenpitkussentje in bed wilde gaan liggen. Was ik onderweg met de auto, dan gebeurde het dat ik aan de kant moest gaan. Toch stelde ik me niet al te veel vragen, ik dacht dat menstruatiepijn gewoon hoorde bij vrouw-zijn.

Ik had zoveel pijn dat ik niet wist waar te kruipen. De dokter schreef me de anticonceptiepil voor zonder verder onderzoek: dat zou wel helpen

Kinderwens

“Die vragen kwamen er wel toen mijn vriend Henri en ik een kinderwens kregen. Zo’n drie jaar geleden besloten we ervoor te gaan, maar omdat dat niet vanzelf lukte, stapten we naar een arts. Er werd een fertiliteitstraject opgestart. Ik vertelde over mijn hevige pijnen tegen dokters, verpleegsters en vroedvrouwen: niemand ging er dieper op in.

Maar zelfs toen ik vroeg aan de dokter of het endometriose kon zijn, had ze er geen oren naar. ‘Dan hadden we het wel gezien op de echo’s’, zei ze

Op televisie zag ik een reportage over endometriose, een aandoening waarbij baarmoederslijmvlies zich buiten de baarmoeder vestigt. Ik hoorde dat het hevige pijn kan veroorzaken en dat sommige vrouwen met endometriose niet of moeilijker natuurlijk zwanger worden. Er ging meteen een belletje rinkelen. Maar zelfs toen ik vroeg aan de dokter of het endometriose kon zijn, had ze er geen oren naar. ‘Dan hadden we het wel gezien op de echo’s’, zei ze. Ik vertrouwde haar.

Pas enkele maanden en verschillende mislukte inseminaties later durfde ik nog eens te polsen naar endometriose. ‘Je kunt meestal ook wel kinderen krijgen met endometriose, hoor’, opperde ze toen. Henri was razend. Kinderen krijgen is één ding, maar levenskwaliteit is net zo belangrijk. Dat deze dokter vond dat ik maar jarenlang maandelijks een week pijn moest lijden omdat dat waarschijnlijk geen invloed had op een zwangerschap, kon er bij hem niet in.

Febe met vriend Henri: “Hij is mijn steun en toeverlaat”
De diagnose was hard: endometriose in een vergevorderd stadium en 1% kans op een natuurlijk bevalling. Toch voelde ik deels opluchting: eindelijk hoorde iemand mij

“We stapten naar een andere. Dokter Decleer van het Fertiliteitscentrum in Aalter liet mij rustig mijn verhaal doen. Voor het eerst voelde ik mij gehoord. Hij stelde een kleine ingreep voor waarbij hij kon zien of het effectief endometriose was, en waarbij hij meteen ook al zoveel mogelijk weefsel kon weghalen. De diagnose was heftig: ik had endometriose in een vergevorderd stadium. De kans op een natuurlijke zwangerschap werd geschat op 1%. Hoewel dat heftig is, voelde ik opluchting. Er was duidelijkheid en ik wist nu zeker dat IVF nodig was om een kindje te krijgen.”

Febe: “Tijdens een IVF-traject word je geleefd, maar ik probeer altijd positief te blijven”

Opluchting en opvliegers

“Voor we startten met die IVF, werd ik met medicatie eerst drie maanden in een kunstmatige menopauze gebracht. Op die manier kreeg mijn lichaam even rust en moest ik even niet bezig zijn met die inseminaties of zwanger worden, maar bleef de endometriose ook onder controle. Want na de operatie was ik er niet van verlost. Zie het als onkruid wieden: je haalt het onkruid weg, maar de wortels zijn er wel nog. Na een maand voelde ik de eerste signalen van die kunstmatige menopauze: hoofdpijn en opvliegers (lacht). Maar dat maakte me niet veel uit, het was voor een hoger doel.

Tijdens een IVF-traject leef je van moment naar moment. Welke medicatie moet ik nemen? Wanneer krijg ik mijn maandstonden? Hoe zat dat met de punctie?…

Van goed nieuws naar teleurstelling

“Ondertussen hebben we in totaal al vier IVF-pogingen ondernomen. Twee keer kregen we goed nieuws, maar daarna volgde ook twee keer de teleurstelling van een miskraam. Het mocht niet zijn. Tussen de behandelingen door namen we af en toe rustpauzes, we hadden even nood aan een zorgeloos leven. Want hoewel we ons best doen om nog veel leuke dingen te doen, is een IVF-traject letterlijk geleefd worden. Je moet met zoveel rekening houden: hormoonspuiten, medicatie, maar je stelt je ook heel veel vragen: wanneer moet ik mijn maandstonden krijgen? Wanneer moeten we naar de dokter? Bovendien zijn mijn pijnlijke maandstonden en dus de endometriose al terug: een nieuwe operatie is al vastgelegd.”

En dan is er nog de financiële stress. in België krijg je zes pogingen terugbetaald, daarna moet je alles zelf ophoesten, het kost gauw duizenden euro’s. Dat legt extra veel druk op ons. We zijn nu hoopvol voor onze laatste twee pogingen. We hebben afspraken lopen in het fertiliteitscentrum in Jette, we hebben het gevoel dat we daar de grootste kans maken.”

In België krijg je zes pogingen terugbetaald, is het dan nog niet gelukt, dan moet je alles zelf ophoesten. Dat idee zorgt voor extra stress

Geen medicijn

“Henri en ik zijn heel open over ons proces. We kunnen de steun van familie en vrienden goed gebruiken! Maar we krijgen liever niet telkens de vraag of we nog niet klaar zijn voor kinderen. Als mensen in mijn omgeving kinderen krijgen, gun ik ze het van harte. Maar het steekt wel even als ze vertellen dat het ‘van de eerste keer prijs was’. Gelukkig zijn er dan vriendinnen die me opmonteren. Mijn grootste steunpilaar is Henri. Veel koppels voelen druk op hun relatie. Wij lijken net nog sterker naar elkaar toe gegroeid: we zijn er voor elkaar en gaan regelmatig op reis om te kunnen genieten samen. Afgelopen feestdagen zijn we in Egypte geweest, we wilden even weg van alles.

Veel koppels voelen druk op hun relatie. Wij lijken net nog sterker naar elkaar toe gegroeid

Toch zien we de toekomst hoopvol tegemoet. Aan een leven zonder kinderen willen we nog niet denken. We nemen alles stap per stap. Nu de nieuwe operatie, daarna de IVF-poging en hopelijk een kindje. Dan moet ik waarschijnlijk levenslang aan de pil of mijn baarmoeder laten verwijderen. Tegen endometriose bestaat nu eenmaal nog geen medicijn. Maar dat zijn zorgen voor dan. Ik vind het belangrijk om mijn verhaal te delen. Endometriose moet onder de aandacht gebracht worden, en als er jonge meisjes zijn met heftige menstruatiepijn, moeten ze beseffen dat ze dat niemand zomaar moeten aanvaarden, en dokters moeten luisteren naar vrouwen hun verhaal. Op die manier kan veel pijn vermeden worden.”

Meer over ouders en hun kinderwens:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

Partner Content