Ouders openhartig over hun (onvervulde) kinderwens

Door -
kinderwens
© getty images
1 op de 6 koppels wordt geconfronteerd met vruchtbaarheidsproblemen. De kans is dus groot dat ook jij iemand kent die hiermee te maken heeft. Sofie en haar man werden de supertrotse ouders van Sander na een intensief vruchtbaarheidstraject. Bart en zijn vrouw borgen hun kinderwens uiteindelijk op. Lees hun verhalen.

Sofie en haar man zijn de trotse ouders van Sander na een intensief vruchtbaarheidstraject

Een gewone kinderwens werd een heftige rollercoaster

“Een kindje krijgen is normaal zo’n intieme gebeurtenis. Maar bij ons was het een rollercoaster in een medische wereld.”

Sofie: “Wij startten in 2015 met het vervullen van onze kinderwens. Maar toen we na een jaar proberen nog niet in verwachting waren, verwees onze gynaecoloog ons door naar een fertiliteitscentrum. Na een eerste inseminatie bleken we meteen zwanger, oh wat waren we blij en dankbaar. Maar na 6 weken liep het helemaal mis. Ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en mijn eileider werd operatief verwijderd. Niet veel later kreeg ik na een nieuwe zwangerschap een miskraam, en nog later had ik weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en werd mijn tweede eileider verwijderd. Toen startte voor ons een heftig traject met in-vitrofertilisatie (IVF) en intra-cytoplasmatische-sperma-injectie (ICSI). Eigenlijk was ik toen al mentaal helemaal op. Ik kreeg op een half jaar tijd 3 verliezen op mijn pad en die verwerk je niet zomaar, natuurlijk. Sterker nog, ik verwerkte ze niet. Want ik moest voort. Ik deelde mijn verdriet met niemand, elke cyclus telde. Mijn omgeving wist wel dat mijn man en ik volop in een vruchtbaarheidstraject zaten, maar het is zo moeilijk om echt uit te leggen wat er allemaal bij komt kijken. Ik ging elke week naar het ziekenhuis en elke keer lag ik daar weer naakt bij altijd andere artsen. Elke keer vol hoop, om dan weer een verlies te verwerken. En daarbovenop nog de niet te onderschatten impact van al die hormonen. Een kindje krijgen is normaal zo’n intieme gebeurtenis. Maar bij ons was het een rollercoaster in een medische wereld.”

Een medische machine

“Ik wilde zo graag een eigen kindje dat op den duur elk middel goed was, dat kon ik n iet meer tegenhouden.”

“Het hele fertiliteitsverhaal is eigenlijk een medische machine waarin je terechtkomt, eentje die je moeilijk kunt stil leggen. Je begint eraan omdat je een kinderwens hebt die maar niet vervuld geraakt, maar je hebt op voorhand geen idee in welke kolk je terechtkomt. Ik denk dat ik gaandeweg mijn emoties kwijtgeraakte. Ik kreeg hormonen ingespoten, liet eitjes oppikken en elke maand werd een nieuwe embryo ingebracht, tussendoor was er bitter weinig tijd en ruimte om met al die zwangerschapsverliezen om te gaan.  Dat hele traject was zoveel zwaarder dan ik mij ooit had kunnen voorstellen. Ik heb mij in een wereld laten meeslepen, zonder dat ik het goed doorhad. Ik wilde zo graag een eigen kindje dat op den duur elk middel goed was, dat kon ik niet meer tegenhouden.”

“Toen ik in verwachting was, vloog ik op een grote roze wolk. Tot ik op 30 weken zwangerschap compleet instortte. “

En toen lukte het

“En toen was ik in verwachting van Sander. Mijn omgeving was meteen superblij en ik vloog mee op die grote roze wolk. Tot ik op 30 weken zwangerschap compleet instortte. Langs de buitenkant toonde ik niets dan geluk, maar tegen de tijd dat ik eindelijk in verwachting was,  was ik binnenin eigenlijk al helemaal kapot. En dat had ik niet zien aankomen. Ik dacht altijd dat mijn probleem opgelost zou zijn wanneer ik zwanger zou zijn. Ik was tijdens mijn zwangerschap ook voortdurend bang dat mijn bolle buik andere wensmama’s zou kwetsen.”

Geen enkele garantie

“Hadden ze ons maar gezegd om stevige stapschoenen aan te trekken, in plaats van de slippers die we droegen.”

“Het allermoeilijkste vond ik de onzekerheid. Je kunt er alles voor over hebben en toch is er geen enkele garantie dat het zal lukken. Dat vond ik zo moeilijk om te dragen en te aanvaarden. Mijn man heeft een hele mooie quote over die periode uit ons leven: ‘Hadden ze ons maar gezegd om stevige stapschoenen aan te trekken, in plaats van de slippers die we droegen.’”

De toekomst

“Ik zou nu zoveel meer en beter voor mezelf zorgen.”

“Op dit moment overwegen mijn man en ik een tweede kindje. Maar als we die stap zetten, zullen we het wel helemaal anders aanpakken dan die eerste keer. Deze keer zal ik wel proberen om mijn emoties toe te laten en proberen om, in een wereld waarin alles supersnel gaat, af en toe stop te zeggen en mijn tijd te nemen. Ik zou zoveel meer en beter voor mezelf zorgen.

En toch kan ik nu zeggen: Het was het waard. De mama zijn van Sander zijn, is het mooiste dat me kon overkomen.”

Bart en zijn vrouw borgen hun kinderwens op na een lang ivf- en ICSI-traject

Tekst: Els De Ridder

“Het besef dat ik nooit vader zou worden, was echt heftig”

Bart: “Het was tijdens een van onze eerste dates dat Isabelle en ik tegenover elkaar zaten en het over kinderen hadden. Zij was 28 en ik 30, een leeftijd waarop bepaalde keuzes voor ons al duidelijk waren. Een gezinnetje bleek een van onze gemeenschappelijke dromen. Isabelle wist dat al op haar vijftiende, voor mij was het altijd al vanzelfsprekend omdat ik zelf uit een groot gezin kom. Nooit gedacht dat het ons niet zou lukken.”

De natuur forceren

“We trouwden vrij snel, Isabelle stopte met de pil en we zouden de natuur zijn gang laten gaan. We waren geduldig en lieten ons niet gek maken door onze omgeving. Toen we na anderhalf jaar nog niet zwanger waren, informeerden we ons voor het eerst bij de gynaecoloog. Er volgden onderzoeken en het universitaire ziekenhuis waar we werden begeleid, startte een fertiliteitstraject op. We kwamen na seminatie uit bij ivf en ICSI, nieuwe termen die veelbelovend leken en wij waren vol vertrouwen. Iedereen weet dat de kans bestaat dat zwanger worden niet meteen lukt, maar met een beetje hulp alsnog wel.

“Onze agenda werd bepaald door Isabelles cyclus en het ziekenhuis.”

Isabelle startte vol goede moed de hormoonbehandeling, ik werd haar steun en toeverlaat. Onze agenda werd bepaald door Isabelles cyclus en het ziekenhuis. Dat was intens en niet altijd makkelijk. Maar we waren er voor elkaar – altijd – en hielpen elkaar doorheen moeilijke en frustrerende momenten. Voor je het goed en wel beseft, zit je namelijk in een medische mallemolen. We doorliepen cyclus na cyclus en behandeling na behandeling. Het was na de derde, teleurstellende behandelingscyclus, we waren toen bijna drie jaar ver in ons medisch traject, dat het ons voor het eerst begon te dagen dat dit niet normaal was. Al die geavanceerde medische behandelingen en toch geen zwangerschap? Toen we bij de vierde terugplaatsing in gesprek waren met de dokter zag ik het ineens heel helder. De arts toonde op zijn computer het embryo dat zou teruggeplaatst worden. Ik keek naar het scherm en zag iets wat eigenlijk helemaal niet leek op een embryo – je weet wel, het beeld dat iedereen kent uit de biologielessen en uit de foto’s die op de afdeling gynaecologie hangen. En opeens voelde dat verlangen naar een kind niet meer goed, het voelde alsof we de natuur op een verkeerde manier aan het forceren waren.

“Toen we na die consultatie naar huis reden, deelde ik mijn gedachten met Isabelle en werd het ons duidelijk dat een eigen kindje er voor ons niet in zou zitten. Het was iets wat moest zakken, wat ons heel verdrietig maakte.”

Toen we na die consultatie naar huis reden, deelde ik mijn gedachten met Isabelle en werd het ons duidelijk dat een eigen kindje er voor ons niet in zou zitten. Het was iets wat moest zakken, wat ons heel verdrietig maakte. En vermits we beslist hadden om de stap naar donatie of naar adoptie niet te zetten, betekende het dat we de hoop op een gezin zouden moeten opgeven. Uiteindelijk hebben we nog één laatste poging ondernomen – tevergeefs – waarna we besloten te stoppen met de behandeling. Daarmee beslisten we ook over onze toekomst, dat die zonder kinderen zou zijn.”

Een blijvend litteken

“Isabelle en ik zijn allebei rationele mensen, en hoewel het duidelijk was dat we niet voorbestemd waren om ouders te worden, vraagt zo’n verlies – want dat is het – tijd om te verwerken. Isabelle beleefde het erg intens en bewust. Met veel intens verdriet en soms periodes waarin ze geen perspectief meer zag. Maar ze worstelde zich erdoorheen, en heeft zich ondertussen definitief neergelegd bij een leven zonder kinderen. Ze veranderde van job, en werkt nu als coach om mensen met een onvervulde kinderwens te begeleiden.

Ik onderging de situatie meer. ‘Dan maar een leven zonder kinderen’, dacht ik. Er was verdriet, maar ik liet geen tranen. Ik heb het minder bewust verwerkt, heb zoals veel mannen minder connectie met mijn emoties. Dat heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Op onvoorspelbare momenten overvalt het verdriet me, terwijl ik niet altijd meteen weet vanwaar het slechte gevoel komt. Ik had bijvoorbeeld regelmatig een onbestemde boosheid in me, nadat we met de behandeling gestopt waren. Toen Isabelle me erop wees en me er deed bij stilstaan, was het duidelijk waar die vandaan kwam. Andere moeilijke momenten waren de zwangerschappen in onze familie en bij onze vrienden, eigenlijk zwangere buiken tout court. Je weet dat die zullen komen, dat die er zijn en toch bleef dat lang lastig. In het begin meden we de babyborrels en kraambezoeken. Dan deden we iets leuks met ons twee, en trokken we ons bijvoorbeeld terug in de sauna. Dicht bij elkaar, dat gaf troost. En we weten nu al dat we ons later ook best schrap zetten voor de ‘Wij worden oma en opa’-aankondigingen in onze familie en vriendenkring… Het blijft een litteken, een wonde waarvan de pijn heel plots heel voelbaar kan zijn.”

“Na die moeilijke periode gaf ik Isabelle een ring, een symbool voor het kindje dat we niet hebben.”

What’s next?

“We zijn nu enkele jaren na de tevergeefse pogingen, en hebben elk onze draai gevonden. Na die moeilijke periode gaf ik Isabelle een ring, een symbool voor het kindje dat we niet hebben. Op moeilijke momenten zie ik haar ernaar grijpen of kijken. En ik merk dat het troost biedt, zoals een ritueel dat hoort te doen. Zelf bekijk ik mijn onvervulde kinderwens filosofisch, een beetje spiritueel. Het leven is een ontdekkingstocht: kun je het ene pad niet bewandelen, dan volg je een ander. Het deed me stilstaan bij ‘what’s next?’ Waar anders kinderen zorgen voor een sociaal netwerk, voor nieuwe vrienden… was ik nu meer op mezelf aangewezen. Ik engageerde me voor het buurtcomité en besloot me in te zetten voor mensen die in armoede leven. Op die manier kun je ook het verschil maken, en je leven betekenis geven. Ik merk dat het me goed doet, de leegte wordt gevuld. Ik besef ook dat een leven zonder kinderen ook een zorgelozer leven is. De kinderen die we niet hebben, kunnen ons geen zorgen baren. Ze kunnen niet verongelukken met de fiets… Misschien is de redenering krom voor sommigen, maar het helpt mij wel te relativeren. Het lukt me vandaag ook beter om over ons leven zonder kinderen te praten, wat lang niet het geval was. Als ik me nu ergens moet voorstellen, bijvoorbeeld voor een nieuw werkproject, dan zeg ik erbij: ‘Ik heb geen kinderen, en wij vinden dat spijtig. Maar kijk, het is nu zo.’ Die eerlijkheid raakt mensen en is weleens herkenbaar voor anderen. Het zorgde al voor erg mooie gesprekken. En het toont hoe belangrijk het is om erover te praten.”

Tijdelijke kinderen

“Als je als koppel geen kinderen kunt krijgen, zou dat je uit elkaar kunnen drijven. Ons bracht dit hele parcours net dichter bij elkaar. Het leerde ons dankbaar te zijn voor kleine dingen. Hoewel het ooit moeilijk was om onze broers en zussen papa en mama te zien worden, genieten we er nu van om hun kinderen over de vloer te krijgen. Met mijn petekind heb ik een bijzondere band, het is fijn om belangrijk te mogen zijn in haar leven. En ja, het voelt dubbel om hen weer te zien vertrekken: ‘oef’, want twee kinderen of meer in huis zijn we echt niet gewoon (lacht), maar ook het besef dat het maar tijdelijk onze kinderen zijn. Dat maakt ons misschien even ongelukkig. En dat mag. Dat hebben we geleerd, dat verdriet toelaten belangrijk is, en erbij hoort in het leven.”

Als kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is: 2 experts vertellen hoe je wensouders kunt ondersteunen

Meer over lezen over een overvulde kinderwens?

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here