Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Thomas

Papa-talk: “Je spartelt door omdat je je kinderen doodgraag ziet”

Thomas Detombe (35) is journalist, Libelle Mama-columnist en papa van Lucas (3) en baby Theo. Wat het jonge vaderschap met hem en zijn leven doet, schrijft hij voor jullie openhartig en onverbloemd neer.

Naar de paasvakantie hadden Emma en ik erg uitgekeken. Niet alleen om uitstapjes te doen met de kinderen, maar ook om nog eens wat tijd door te brengen met elkaar. Onze relatie is al lang niet meer wat ze was in die mythische begindagen, en gelukkig maar! Wilde passie is een uitputtende affaire. Ik zou niet weten waar we vandaag de energie moeten halen. Sinds we kinderen hebben, werden onze nachten opnieuw wat ‘wilder’, maar niet op een romantische manier. Tenzij je pampers verversen om 2 uur ‘s nachts romantisch vindt.

Maar dus, Emma en ik gingen twee dagen kinderloos naar Monschau.

De eerste dag gingen we narcissen tellen op de narcissenwandeling. In de lente is dat een prachtig schouwspel met miljoenen bloeiende narcissen. Zo stond het toch in de toeristische gids. Wij zagen vooral modder en sneeuw. Koning Winter had zich kort daarvoor nog eens stevig laten voelen. Dat konden de popelende narcissen duidelijk niet appreciëren. Ze bleven voorlopig massaal in hun kot (of knop?), op enkele dappere gele frontsoldaatjes na.

“In onze gesprekken onderweg probeerden we niet over de kinderen te praten”

Gelukkig hielden Emma en ik elkaar prima gezelschap. In onze gesprekken onderweg probeerden we niet over de kinderen te praten. Dat lukte slechts gedeeltelijk, maar zonder erg. Gewoon eens kunnen doorwandelen, je zin doen zonder omkijken: het voelde prettig.

Bij valavond gingen we op restaurant in hartje Monschau. Het smaakte, alleen jammer dat het wat weinig was. Gelukkig bevond zich naast het restaurant een Belgische frituur. Een pakje knapperige frieten als dessert: dat smaakt ook.

Terug op onze kamer wilde Emma, noch ikzelf grote inspanningen leveren. De wandeling van 13 kilometer in de voormiddag had er stevig ingehakt, we waren moe. Gelukkig hing er een grote televisie boven ons bed. In onze zoektocht naar wat licht verteerbaar vertier stootten we op Legally Blonde. Een film met Reese Witherspoon. Na tien minuten hielden we het voor bekeken. Waarom nog onze tijd verdoen? Het werd hoog tijd om Lucas en Theo een zusje te schenken. Die nacht landde er een ooievaar in het prachtige Monschau…

Gelukkig is dat laatste verzonnen. We zijn heel blij met onze kinderen, maar twee is voldoende.

Op dag twee gingen we fietsen. Elektrisch, want het Eifelgebergte — what’s in a name? — telt vele bergen. Onderweg zagen we reeën in het bos, een moeder met haar kalfjes. Roerloos en muisstil observeerden we het jonge gezin. Heel bijzonder.

Ouderschap: het ene moment een warm deken, het volgende een ijskoude douche

In de namiddag reden we langs de oever van een groot meer, zo diep dat het hele westen van Duitsland er duikoefeningen doet. Wie het hoogste duikbrevet wil halen, moet naar precies dat meer: 40 meter diep, ijskoud en pikdonker.

In gedachten duik ik in het water, voel ik hoe een enorme massa mijn onbeduidend lichaam omsluit. Boven m’n hoofd priemt de zon gebroken door het wateroppervlak, onder me loert een bodemloos duister. Ik zwem weg van de oever, het water roept me.

Ik stel me voor dat het ouderschap net zo voelt. Je ziet licht en donker tegelijk en weet soms niet waar of hoe je opnieuw vaste grond onder de voeten zal krijgen. Het ene moment is het een warm deken, het volgende een ijskoude douche. En waar je precies naartoe spartelt? Dat is niet helemaal duidelijk. Maar je spartelt wél door. Omdat je je kinderen doodgraag ziet.

Niet bang zijn, jongens. Papa brengt jullie veilig naar de overkant.

MEER COLUMNS VAN THOMAS:

Volg ons op FacebookInstagramPinterest en schrijf je in op onze nieuwsbrief (onderaan de homepage) om op de hoogte te blijven van alle nieuwtjes!